accountarrow-downcheckboxcheck-circleclipboardShapefacebookgluegoogle-pluscheck iconinstagramquote shapeselectshopping basketstravatwitteryoutube

Frans Claes over zijn eerste jaar als PRO.

innerme

Onze topsport-ambassadeur, marathon mountainbiker Frans Claes, maakt op zijn 35ste de balans op van een eerste professioneel jaar.

Het is nooit te laat om je droom na te streven en je passie als mountainbiker te volgen. Dat moet Frans Claes gedacht hebben toen hij pas op zijn 25ste startte met mountainbiken. Nu, 10 jaar later, heeft hij er een eerste volwaardig jaar als professioneel marathon mountainbiker opzitten en kijkt hij voor ons terug hoe dat, in sporttermen oude proefproject, is verlopen.

Introduceer even de atleet Frans Claes?

Vanuit mijn interesse in de natuur en mijn zin voor avontuur ontdekte ik op mijn 17de de liefde voor de mountainbike. Toen, in het jaar 2000, reed ik mijn allereerste wedstrijd in de Oostenrijkse bergen en haalde er tot mijn eigen verbazing het podium. Mijn hogere studies en regelmatig ’s avond op stap gaan kregen echter voorrang, en 2 maal per week fietsen was dan ook het absolute maximum. Onder impuls van enkele gedreven mountainbikers haalde ik op mijn 24ste mijn mountainbike terug van onder het stof. Met de steun van het toenmalige Connections Racing Team nam ik zo deel aan wedstrijden in binnen- en buitenland. In mijn eerst twee seizoenen won ik de etappewedstrijden Trans Portugal en Trans Wales en kon ik me ook in de marathons meten met de besten van België. In de kortere cross country wedstrijden botste ik dan weer op de harde realiteit van de sport en was ik al blij dat ik de wedstrijden voor de Benelux Cup kon uitrijden. Als zoon van een Olympiër (Marathon Seoul, 1988) werd de sportmicrobe met de paplepel meegegeven en dit vertaalde zich jaar na jaar in een sterkere wil om stap voor stap mij een weg naar de top te banen. In 2013, notabene op mijn 30ste, mocht ik mij als stagair bewijzen bij de wegploeg Crelan-Euphony. Tot dan had ik amper 10 wegkoersen op de teller, maar ik nam de uitdaging aan en reed zo een onvergetelijk wegprogramma. Eind datzelfde jaar werd de ploeg stopgezet en kwam er tot mijn spijt geen vervolg op mijn wegfiets avontuur. In 2014 trok ik naar Italië om er als mountainbiker voor Polimedical te gaan koersen. Het lang van huis zijn en de enorme prestatiedruk kraakte me mentaal en ik besliste dan ook om, al na 6 maanden, de deur in Italië achter me dicht te trekken. Deze hele heisa deed me toch een poosje nadenken hoe het nu verder moest, en of ik überhaupt nog wel renner wou zijn. Na een grondige zelfanalyse gooide ik het over een andere boeg en stampte mijn eigen team uit de grond.

Hoe bouwde je je eigen mountainbiketeam concreet uit?

Met financiën van een eetfestijn richtte ik in een eerste fase een vzw op en registreerde mijn team bij de wielerfederatie.  In een tweede fase ging ik naarstig op zoek naar sponsors. Het begon allemaal kleinschalig, waarbij ik de sponsoring integraal investeerde voor bijvoorbeeld: materiaal, trainingskampen, wedstrijden, sportvoeding, inspanningstesten en begeleidingskosten. Simultaan met mijn sportieve resultaten werd mijn sponsornetwerk, jaar na jaar, wat groter. Zo kon ik het me langzamerhand permitteren om mijn voltijdse job af te bouwen en meer tijd te besteden aan het mountainbiken. Maar vergis je niet, ik heb er heel wat moeite moeten insteken om tot het huidige resultaten te komen. Fondsenwerving is dan ook iets wat nooit stopt, want elk jaar moet ik kunst en vliegwerk uithalen om het volgende seizoen rond te krijgen. Daarnaast prijs ik me gelukkig te kunnen rekenen op de steun van vrienden en familie: bidons aangeven, nieuwsbrieven versturen, fietsen en kleren wassen,… vele handen maken het werk licht, en zo kan ik me focussen op de competities en het beheer van mijn team.


innerme

Waarom werd je pas op latere leeftijd prof? 

Door pas op latere leeftijd met de sport te beginnen had ik, in de beginjaren van mijn carriere, niet het gevoel dat ik het nog kon schoppen tot professioneel mountainbiker. De wil om er het beste van te maken was er wel, maar het geloof in eigen kunnen ontbrak. Tijdens mijn passages bij Crelan-Euphony en Polimedical voelde ik me wel profwaardig, maar de omstandigheden en de juiste omkadering mankeerden om mijn ambitie waar te maken. Ondertussen was ik al 31 en ebde het geloof weg. Mijn 2 Belgische marathontitels en de eindzege in de World Series Marathon in 2017, gaven me opnieuw een enorme boost. Met de steun van heel wat mensen vielen de puzzelstukjes in elkaar en kon ik me in 2018 professioneel mountainbiker noemen.   

Hoe heb je het eerste profjaar ervaren? 

In tegenstelling tot vroeger kan ik nu in alle vrijheid mijn dagindeling maken. Ik kan voornamelijk meer tijd nemen om te rusten, waardoor ik een leven lijd dat meer in balans is. Wat betreft de fysieke trainingen beklaag ik het me niet dat ik pas op latere leeftijd de stap naar het profbestaan kon zetten. Daar, waar andere renners al van in de jeugdcategorieën hun kilometers en trainingsuren opdrijven, heb ik deze leerschool de laatste 9 jaren doorgemaakt. Samen met mijn trainer heb ik, met andere woorden, geleerd om stelselmatig meer te kunnen trainen en ook specifieker naar doelen toe te werken. Aangenaam is het zeker ook dat ik me nu fulltime kan bezig houden met de sport. Niet alleen trainen, maar me ook op alle vlakken laten begeleiden en laten adviseren hoort daar bij. 

Wat waren je hoogtepunten en laagtepunten van het afgelopen jaar?

Het winnen van de Ironbike in Ischgl, een hoog aangeschreven 3-daagse etappe koers, was ongetwijfeld het mooiste moment. Ook de Cape Epic waar ik samen met mijn Duitse gelegenheidsploegmaat Markus Bauer op de 8ste plaats eindigde was voor mij, én het hele team dat ons 8 dagen bijstond, een prachtig resultaat. Ironisch genoeg is het ook één van de laagtepunten omdat achteraf bleek dat ik in de voorbereiding en de wedstrijd zelf te kampen had met een hardnekkige maagbacterie. In juni had ik mijn zinnen gezet op een 3de Belgische titel. Ik trok op hoogtestage om mij speciaal op dit doel voor te bereiden. Maar nog voor de wedstrijd goed en wel begonnen was, werd ik vroegtijdig door mechanische pech uitgeschakeld. Een ontgoocheling die toch enkele weken heeft nagezindert. De regelmaat in mijn prestaties, zoals mijn 3de plaats in de Carpathian Epic en mijn 2de plaats in de BeMC, zijn dan weer herinnering die ik koester, en waar we met het hele team fantastische momenten beleefd hebben. 

Wat heb je geleerd met het oog op de volgende jaren?

Ik heb het geluk dat ik van mijn hobby mijn beroep heb kunnen maken. Fantastisch is dat, maar daar staat tegenover dat ik nog steeds nood heb om mijn zinnen te verzetten door eens iets anders te doen, of door te praten met mensen van buiten de wielerwereld. Anders wordt het me toch te eng. 

Gaandeweg het seizoen heb ik mijn team ook versterkt een osteopaat, natuurvoedingsspecialist, bike-fitter en twee mechaniekers. Te voorkomen tegenslagen hebben me doen beseffen dat ik mij beter moest omkaderen om gelijkaardige fouten in de toekomst te vermijden. Ik heb ook geleerd om open te staan voor evoluties en nieuwe trends, maar om daarbij de goede gevestigde waarden niet zomaar overboord te kieperen. Deze fout maakte ik het afgelopen jaar door te willen rijden met nieuw- en soms nog onbekend materiaal en, zonder overleg met specialisten, over te schakelen op een nieuwe fietspositie. 

Heb je nog progressie marge op je 35? 

Sinds ik op mijn 25ste met mountainbiken begon heb ik elk jaar een klein stapje vooruit gezet. Afgaande op mijn resultaten heb ik dat ook in 2018 gedaan. Of er nog een fysieke progressie mogelijk is, is moeilijk in te schatten. Eerder zie ik nog verbetering door het opbouwen van koerservaring in combinatie met een professionele en persoonlijke begeleiding. Daarmee bedoel ik dat het mogelijk moet zijn om met dezelfde fysieke vorm betere resultaten te rijden. Het voorbije jaar heb ik bijvoorbeeld vooruitgang geboekt op tactisch vlak door mijn momenten in de koers beter uit te kiezen en door rustig te blijven op belangrijke momenten van de wedstrijd. Indien ik deze wetenschap kan combineren met nog specifieker toe te werken naar belangrijke doelen, ben ik ervan overtuigd dat er nog rek zit op mijn prestaties.

Welke plaats heeft innerme in dit verhaal? 

Omdat ik mijn eigen team organiseer kan ik ook bewuste keuzes maken inzake sponsoring en begeleiding. Keuzes die matchen met mijn waarden als vegan atleet. Innerme, waar ik een ruim assortiment vind aan vegan, biologische en gezonde sportvoeding, is dan ook mijn gedroomde partner. En bovenal is het nog eens lekker ook, waardoor het allesbehalve tegensteekt tijdens of na een zware wedstrijd. Bedankt voor deze duurzame ondersteuning.

innerme
“Innerme, waar ik een ruim assortiment vind aan vegan, biologische en gezonde sportvoeding, is dan ook mijn gedroomde partner. En bovenal is het nog eens lekker ook, waardoor het allesbehalve tegensteekt tijdens of na een zware wedstrijd. ”
innerme